Midrasz do Bawa kamma 3:1
הַמַּנִּיחַ אֶת הַכַּד בִּרְשׁוּת הָרַבִּים וּבָא אַחֵר וְנִתְקַל בָּהּ וּשְׁבָרָהּ, פָּטוּר. וְאִם הֻזַּק בָּהּ, בַּעַל הֶחָבִית חַיָּב בְּנִזְקוֹ. נִשְׁבְּרָה כַדּוֹ בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, וְהֻחְלַק אֶחָד בַּמַּיִם, אוֹ שֶׁלָּקָה בַחֲרָסֶיהָ, חַיָּב. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, בְּמִתְכַּוֵּן, חַיָּב. בְּאֵינוֹ מִתְכַּוֵּן, פָּטוּר:
Jeśli ktoś umieszcza dzban w domenie publicznej, a inny podchodzi, potyka się o niego i go łamie, on (ten, który go rozbił) nie ponosi odpowiedzialności, [ponieważ ludzie (tj. Piesi) nie mają zwyczaju patrzeć na ziemię] . A jeśli został przez to zraniony, właściciel miotacza odpowiada za jego kontuzję [nawet jeśli zrzekł się jego własności. Bo jeśli ktoś zrzeka się własności przedmiotów, które mogą wyrządzić krzywdę, których nie miał prawa wyrządzać (tj. Umieszczać tam) na początku, to tak, jakby nie wyrzekł się ich własności.] Gdyby (potknął się i) jego dzban włamał się do domeny publicznej, a ktoś poślizgnął się na wodzie lub został zraniony przez jej odłamki, ponosi odpowiedzialność. [Albowiem on (ta tanna) utrzymuje, że potknięcie się jest (należy je traktować jako) zaniedbanie, a nie jako przypadek, z którego jest on odpowiedzialny.] R. Juda mówi: Jeśli on ma zamiar [zdobyć odłamki i wodę po jego dzban jest zepsuty], jest on odpowiedzialny [za szkody, które wyrządzają, bo to jego bor spowodował szkody], ale jeśli nie ma zamiaru [je zdobyć, to skoro powstały w wypadku (R Juda uważa, że potknięcie się nie jest zaniedbaniem), odłamki i woda są (uważane za) po wypadku (wyrzeczone) i nie ponosi odpowiedzialności. [Halacha jest zgodna z R. Judą, że potknięcie się nie jest (uważane za) zaniedbanie. A ponieważ jest to (uważane za) przypadek, a on nie miał zamiaru zdobywać odłamków i wody, to tak, jakby nigdy nie należały do niego, a on nie ponosi odpowiedzialności za spowodowane przez nie szkody.]